Algı yönetimi her şeydir. Yaptığınız irili ufaklı hatalar bir oyunun kaderini etkileyebilir. İyi bir algı yönetimi, kötü bir oyunu sevdirebilirken, kötü bir algı yönetimi iyi bir oyundan nefret ettirebilir. Yıl 2012. E3 etkinliği sırasında Ubisoft, dönemin yeni nesil konsolları olacak olan PlayStation 4 ve Xbox One için bir oyun gösteriyor.
Oyun, dönemi için çok çok iyi gözüküyor. İzleyen herkesi sadece grafikleriyle bile etkilemeyi başarıyor. Sonra ne oluyor dersiniz? Aradan 2 yıl geçiyor ve çıkan oyunla videonun alakası yok.
Ubisoft, o dönem zaten yaptığı downgradeler ile mimlenmiş bir firma iken, bu artık bardağı taşıran son damla oluyor. Bugün kime sorsanız, Watch Dogs nasıl bir oyundu, deseniz, ağızlarına ekşi bir tat gelir. Benim Watch Dogs’la tanışmam 2017’de gerçekleşti. Ortaokulda okuyorum, oyunlara dair pek bir fikrim yok. Bir oyunun ücretsiz olduğunu duyuyoruz arkadaşlarla. Watch Dogs diye bir oyun, ücretsiz olmuş, hadi deneyelim, dedi biri. İndirdik. Ben açık dünyada 2-3 görev yapıp bıraktığımı hatırlıyorum. Ama bir arkadaşım resmen oyunun bağımlısı olmuştu. Sürekli oyunu anlatıyordu, hatta yanlış hatırlamıyorsam sırf Watch Dogs oynamak için hastayım deyip okula gelmediği olmuştu.
Benim Watch Dogs’la olan ilişkim orada bitmişti. Yıllar sonra oyun sektörüyle haşır neşir oldukça bu dramayı öğrenmiş ve bir daha da hiç oyuna bakmamıştım. Ne oldu bilmiyorum ama geçtiğimiz günlerde, “Ben bi bu oyunu deneyim ya“ dedim ve oyunu tekrar yükledim. Baktım ki bir save dosyam duruyor. Bir gireyim, bakayım, dedim. Nerede kaldığıma dair en ufak bir fikrim yok ama bakayım, dedim. Çevrede biraz gezindim, oraya buraya sıktım ve daha ilk başta bir şey dikkatimi çekti. Açık dünya tepki veriyor. Ubisoft’un en son Assassin’s Creed oyununda bile bu yok. Unutulmuş teknoloji resmen.
Neyse, deyip yeni bir save açtım. Oyunda Aiden Pearce adındaki bir karakteri yönetiyoruz. Aiden, Batman gibi bir karakter. Batman ama fakir. Fakir ama hacker. Aiden abinin yaptığı bir siber saldırı, yeğeninin öldürülmesine yol açar ve bu noktadan sonra Aiden hayatını, yeğenini öldürenleri bulmaya ve cezalandırmaya adar. Çok orijinal bir konsept değil. Klasik, sevdiklerini kaybeden ana karakterin intikam yolculuğu. Hikaye çok iyi diyemem ama oynaması, yaşaması keyifli.
Oyuna bir olayın sonunda başlıyoruz. Bir şeyler yaşanmış ve Aiden karşısındaki kişiyi sorguluyor. Adam artık hayatından bıkmış. Aiden abimiz adama öyle şeyler yaşatmış ki, adam hayattan soğumuş. Daha burada oyun etkili bir başlangıç yapıyor. Yönettiğimiz karakterin herhangi biri olmadığını, başkalarına neler yaşattığını göstererek başlıyor. Batman benzetmesi yapmamın nedeni de buydu zaten. Oyun, karanlık bir temaya sahip. GTA IV’ü anımsatabilir biraz. Oyun boyunca vigilante, bir kanunsuz olarak oynuyoruz. Yaptığınız görevlere ve yapış biçiminize göre itibarınız artıyor ya da azalıyor. Eğer çok saldırgan olursanız, polise, masum insanlara saldırırsanız halkın size bakışı değişiyor. Eğer halk sizden hoşlanıyorsa, siz çok büyük bir suç işlemediğiniz sürece sizi polise ihbar etmiyorlar. Haberlerde sizden öve öve bahsediyorlar. Resmen bir halk kahramanı oluyorsunuz. Ama halk arasında itibarınız kötüyse, siviller sizi her gördüğünde polise ihbar etmeye başlıyor.
Oyunun oynanışı, standart bir GTA oyununun üzerine hacker kılıfı giydirilmiş gibi. Çevredeki NPC’lerin telefonlarını, sokaktaki trafik ışıklarını vesayre hackleyebiliyorsunuz. Açık dünya oyunlarındaki en temel sorunlardan biri, yaşayan bir dünya ortaya koymaktır ve bence Watch Dogs bu işin altından kalkmış. Örneğin bir NPC’nin telefonunu hacklediniz diyelim. Biriyle mesajlaşıyor bu NPC’si. NPC mesajda diyor ki, ben suç işleyeceğim. Onu takip edip suçüstü yakalayabiliyorsunuz. Sokakta bir gasp gördünüz mesela, üzerine atlayıp onu paketleyebiliyorsunuz. Oyun bu noktada o Batman vari bir karakteri oynadığınızı iyi hissettiriyor. Oyunu oynarken siz hackersınız ve karşınızdaki düşmanlarınız değil. Onlara bir nevi cehennemi yaşatıyorsunuz elinizdeki imkanları kullanarak. Ancak oyunun ilerleyen kısımlarında, artık düşmanlarınız diğer hackerlar olmaya başlıyor ve sizin tüm oyun boyunca çevreyi kullanarak kurduğunuz üstünlüğü, onlar size kurmaya başlıyor. Artık siz herhangi bir adam oluyorsunuz ve bence bu çok güzel sağlanmış.
Oyunun görevleri genelde aynı temel oynanışa sahip. Bir mekana gidiyorsunuz. Mekana girmeden önce 3-5 kamerayı hackleyip içeriyi gözlüyoruz. İçeriden görevle ilgili bilgi ediniyoruz, sonrasında içeri dalıyoruz. Oyun isterseniz gizli, isterseniz çat pat küt aksiyona girerek oynamanıza izin veriyor. Gizli ilerleyeceksiniz diyelim, adamın arkasındaki bilgisayarı hackleyip bir ses çaldırıyorsunuz. Yok, ben aksiyona gireceğim diyorsanız, adamın telefonunu hackleyip patlatabiliyorsunuz. Çevredeki elektrikle çalışan şeyleri patlatıp alanı temizleyebiliyorsunuz. Bir gece görevindesiniz diyelim. Yakınınızdaki bir trafoyu patlatıp tüm şehri karanlığa gömüp kaçabiliyorsunuz. Bu tarz çevre ögelerinin kullanımı gayet başarılı olmuş diyebilirim.
Ben oyunu E3 Definitive Edition adı verilen bir modla oynadım, oyunun grafiklerini vesayre iyileştiriyor biraz. Bazı yerlerde müzikleri değiştiriyor. Eğer siz de oynamayı düşünüyorsanız bu modu tavsiye ederim.
Oyunda eleştirebileceğim en büyük nokta yan görevler olabilir. Yan görevleri açabilmek için oyun sizden saçmasapan şeyler istiyor. Git, haritada 10 tane para çantası bul. Git, haritada 10 tane telefon bul. Hiç işim yok, gidecem bunları arayacağım. Yan görevleri zaten yapacağımdan değil de, böyle sırf oyun süresi uzasın diye saçmasapan bir şeyin arkasına saklamalarına sinir oldum. Assassin’s Creed 2’nin final görevinde de böyle bir şey vardı. Orada da açık dünyada kodeks bulmamız mı ne gerekiyordu, ben sırf bu yüzden Assassin’s Creed 2’nin finaline YouTube’tan baktım.
Genel olarak özetlemek gerekirse Watch Dogs iyi bir oyun. Ne bir baş yapıt, ne oynaması işkence, 10 üzerinden 7.5-8’lik bir oyun. Keşke oyunu biraz daha günümüzde geçen bir Assassin’s Creed olarak konumlandırsalarmış. Mesela parkur mekanikleri var, çok güzel zıplama sıçrama, tırmanma animasyonları yapmışlar. Mesela tırmanırken, karakterin yanında başka bir duvar varsa kendini oradan itip güç alıyor. Gayet güzel animasyonlar yapmışlar ancak oynanış sırasında nadiren parkur yapmanız gerekiyor.
Ben oyunu başta gizlilik odaklı oynuyordum. Yakalanmadan, gizlene gizlene ilerliyordum. Nadiren tabancamı kullanıyordum. Ama oyun size o kadar fazla silah veriyor ki, en sonunda gizliliği bıraktım. Sanki o dönem Ubisoft, tüm çalışanlarına haber yollamış. Ghost Recon, Rainbow Six falan tüm aksiyon oyunlarından tüm silah modellerini toplayıp bu oyuna eklemişler. Silahlar çok farklı diyemem ama çeşit var yani. Ayrıca bahsetmem gereken bir nokta daha var.
Oyunun online modu. Basit de olsa bir online modu var oyunun. Sonuçta siz bir hackersınız. Oyununuza diğer oyuncular hacker olarak tadanabiliyor. Sizin haritanıza katılıp sizi hacklemeye çalışıyorlar. Siz haritada onları tespit edip durdurmaya çalışıyorsunuz. Ya da siz başkasının oyununa salça olabiliyorsunuz. Arada tam göreve başlarken başka bir oyuncunun saldırısına uğrayınca sinir bozuyor ancak keyifli bir sinir bozma.
Bu incelemeyi video formatında izleyebilirsiniz.